Hoe de fiets rust bracht in mijn leven

 

Ik werk aan de rand van Antwerpen, vlak aan het Eilandje en ik woon ten noorden van Antwerpen. Ik pendel elke dag naar ’t Stad en zoals zovelen deed ik dat met de auto.

Elke werkdag rond 16.30u begon mijn stressgehalte te stijgen. Niet door het werk, helemaal niet door de collega’s, wel door het fileleed dat ik de komende uren zou moeten doorstaan. En waarom nam ik altijd de auto?

De redenen zijn legio: ik zit lekker warm en ook nog droog als het regent. Ik ben sneller dan met de fiets want met de auto kan ik veel sneller rijden. Sneller rijden? Minder lang onderweg? … Werkt die kerel wel in Antwerpen hoor ik je al denken?

Vorig jaar in mei ben ik mezelf ook deze vragen beginnen stellen. ’t Heeft zolang geduurd omdat de argumenten waarom ik met de auto naar ’t werk reed, wel degelijk juist waren. Deze argumenten hielden echter totaal geen steek voor de eerste en laatste kilometers van mijn traject. Ik constateerde dat mijn stress vooral daardoor ontstond.

Rond 16.30u begon ik me al druk te maken … druk maken om de file die ik vanop het vierde verdiep van het kantoorgebouw zag staan.

Zouden ze me ertussen laten? En als ze me er dan tussen laten, hoe lang zou ik erover doen tot aan de Londenstraat? En hoelang zou ik daar dan moeten aanschuiven?

De oplossing

Ik kocht een vouwfiets. Ik parkeer me nu buiten het stadscentrum, neem de vouwfiets uit mijn autokoffer en rij die laatste kilometers met de fiets. En wat heb ik in ruil gekregen? Rust! Rust in mijn hoofd. Geen drukmakerij meer om in de file te mogen gaan staan. Rust in mijn hoofd wanneer ik op een mooie lentedag langs het water fiets en even kan stoppen om te genieten. Rust in mijn hoofd wanneer ik voorbij de file fiets en glimlach omdat ik er niet meer moet tussen staan.

En hoewel ik de auto nog niet volledig aan de kant laat staan, probeer ik geregeld ook het hele eind met de fiets af te leggen. Vijftien kilometer heen om met een fris hoofd aan de dag te beginnen. Vijftien kilometer terug om de gedachten vrij te maken en ontspannen aan de avond te kunnen beginnen.

16.30u …  dat is nu het moment waarop ik rechtsta en even buiten aan het raam ga kijken. En dan denk ik … blij dat ik straks vrolijk hier voorbij fiets.

Een authentieke getuigenis van Raf.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: